Het is al weer enige jaren geleden dat ik uitgenodigd was door een ondernemer om met hem te kijken naar zijn organisatie. Dingen liepen de laatste tijd niet zo lekker meer en er werden teveel fouten gemaakt, die nogal wat geld kosten. 

Het rendement van de onderneming was echter nog steeds uitstekend en er werd best veel geld verdient. Na een oriënterend gesprek, rondleiding en een paar korte gesprekken met stafleden, kreeg ik een wazig idee wat er aan de hand was. 

Aan de het einde van de dag hield ik een evaluatie van mijn bevinden en vertelde ik hem voorzichtig welke richting mijn gedachten uitgingen m.b.t. de problemen en de mogelijke oplossingen. Het is een familiebedrijf waar in zoonlief de dagelijkse leiding min-of-meer automatisch op zich had genomen en pa op de achtergrond zijn netwerk gebruikte en ervaring aanwenden voor strategische keuzes. Toen ik voorzichtig opperde dat een aantal problemen lagen bij het leiderschap van de zoon, botste ik op weerstand.

Ik probeerde met alle argumenten, diplomatie en denkvermogen wat ik uit mijn peanut-brain kon persen, mijn analyse te onderbouwen. Opeens buigt de ondernemer (Pa dus…) zich naar me toe en stelt me heel beheerst de vraag “Karel, zolang ik nog in staat ben om mijn problemen te betalen, waarom zou ik ze dan oplossen…? .

Waarom waarheden en argumenten relatief zijn….
Daar zit je dan als adviseur en coach met de spreekwoordelijke mond vol tanden. Ik kon geen geluid uit mijn keel krijgen en was niet meer in staat nog iets van mijn (dacht ik) heldere analyses verder toe te lichten. Hier werd ik geconfronteerd met een waarheid die ver uitsteeg boven mijn gereedschapskist met advies- en coachingsvaardigheden. Op dat moment kon ik alleen maar beamen wat de man zij. 

Later denk je na. Hoe kon een rationele, geboren succesvolle zakenman nu zoiets zeggen? De onderliggende boodschap werd me meer en meer duidelijk: Vertel me wat ik wil horen en kom niet aan mijn zoon!

Ik sta soms versteld van het irrationele gedrag van rationele ondernemers zodra de problematiek zich toespits op de ondernemer zelf (of zijn getrouwen). Dit kan zover gaan dat ondernemers die vlijmscherp durven onderhandelen over prijzen, salarissen, met leveranciers en met klanten, soms (veel) geld weglaten vloeien aan problemen die zeer makkelijk oplosbaar zijn, maar (te?) pijnlijk zijn voor het ego.

Ik kreeg die middag een gevoelige les “ondernemen in de praktijk”.

Om u te dienen.
HP Business Consultancy BV

Karel van Holten
Sr. Coach voor Ondernemers & Managers
www.hp-consultants.nl

Reageren