Enige maanden geleden had ik een gesprek met een manager, in het kader van een coaching-traject, en ja hoor het was (weer) raak……

Laat me dit uitleggen: In afgelopen jaren heb ik tientallen managers en leidinggevenden mogen screenen, coachen en begeleiden. Als basis hiervoor gebruik ik een grondig assessment waarbij de competenties, karakterprofiel en communicatiestijl in beeld worden gebracht. Ik probeer dan vanuit het ‘papieren profiel’ een voorstelling te maken van iemand.

Hij kwam op mijn kantoor binnen, deed zich iets groter voor als hij was door zeer ‘wijdgebarig’ mij een hand te geven. Nadat ik hem uitgelegd had wat de bedoeling van het gesprek was had hij een voor hem belangrijke vraag. Hij wilde weten wat er van het gesprek tussen ons aan de directie gebrieft zou worden, aangezien hij dan voor zichzelf moest bepalen wat hij wel en niet wilde vertellen.

Dit is koren op de molen van een (provocatief) coach. We leven in een democratie dus iemand mag helemaal zelf bepalen wat hij of zij wel of niet vertelt. Daarom vroeg ik hem of hij iets te verbergen had.

Hij reageerde venijnig. Hij had niets te verbergen, hoezo?. “Maar ze hoeven toch niet alles van me te weten?!”. En….waarom niet? Meestal komt er dan een verhaal over privacy,scheiding tussen privé & zakelijk, het moet wel functioneel zijn, enzovoorts!

“ Laat je niet kennen is een heel dom advies”
Nadat we een half uur onderweg waren en we teruggingen naar zijn jeugd en opvoeding, bleek al heel snel waar de pijn zat: hij kwam uit een gezin waar vader dingen gehad/gedaan had waarvoor hij zich schaamde. Vanuit die schaamte was hij ‘muren’ van zelfbescherming gaan bouwen. Nu ben ik de laatste om te beweren dat emotionele zelfbescherming niet functioneel kan zijn. Maar als je de muren van zelfbescherming zo hoog optrekt dat je er niet meer overheen kunt kijken, dan zet je jezelf gevangen en verlies je het uitzicht!

Dit gevaar is echt niet alleen weggelegd voor minder ontwikkelde of lager opgeleide mensen. Deze man, die een behoorlijk zware verantwoordelijkheid had en leiding gaf aan een groot team, had zich gevangen gezet. En dat ging ten koste van de prestaties en efficiency van de hele afdeling.

Hij had het gevoel 20 kilo lichter naar huis te gaan en je raadt het al: de directie mocht van de hoed en de rand weten. Een paar weken geleden sprak ik zijn directeur. Opgetogen vertelde hij me hoe het functioneren van de hele afdeling was verbeterd en de sfeer aanmerkelijk was veranderd.

Op zo’n moment denk ik dan altijd: Wat een prachtig vak heb ik. Ik heb niets
bijzonders gedaan die middag, alleen maar een paar vragen gesteld en de man heeft zichzelf antwoorden gegeven... en daarmee zichzelf enorm geholpen!

Om u te dienen.
HP Business Consultancy BVKarel van Holten
Sr. Management Coach
www.hp-consultants.nl

Reageren